روز 15 تقویم ظهور: مسکن برای همه!

آیا تا به حال تجربه سوگ و فقدان داشته‌اید؟
برای من، دوران سخت و لغزش زمانی بود که مادرم به سرطان بدخیم مبتلا شد؛ این یعنی درمانی برای بیماری‌اش وجود نداشت و او مرگی بسیار آهسته و دردناک را تجربه کرد.

این برایم بسیار چالش‌برانگیز بود و پرسش‌های دشوار زیادی را به وجود آورد، مانند اینکه: «چطور یک خدای نیکو اجازه می‌دهد چنین اتفاقی برای مادر من بیفتد؟» تصور می‌کنم بسیاری از شما نیز با این پرسش‌های دشوار روبرو شده‌اید.

عیسی نیز این را تجربه کرد. دوست خوبش ایلعازر (Lazarus) درگذشت. و با این حال در میان رنج، درد و مرگ، عیسی گفت: «من قیامت و حیات هستم. هر که به من ایمان آورد، نخواهد مرد، بلکه حیات جاودان خواهد داشت.»

و این‌چنین برای من، داشتن امید به رستاخیز به این معناست که گرچه با مادرم وداع کرده‌ام و دلتنگش هستم، اما مرگ پاسخ نهایی نیست. مرگ حرف آخر را نمی‌زند، زیرا عیسی بر مرگ و رنج غلبه کرد. عیسی، ایلعازر را از مردگان برخیزاند و خود عیسی نیز پس از مصلوب شدن، دوباره به زندگی بازگشت.

عیسی به شاگردانش گفت: «من پیش می‌روم تا مکانی برای شما مهیا کنم، زیرا می‌خواهم شما در آنجایی که من هستم، با من باشید.»

بنابراین برای من، در این زندگی، هنگامی که با سختی‌ها روبرو می‌شویم، زمانی که سوگواریم و عزیزانمان را در تراژدی‌های وحشتناک از دست می‌دهیم، همچنان می‌توانیم این امید بزرگ را داشته باشیم که زندگی با خدا هم‌اکنون وجود دارد و حیاتی پس از این زندگی نیز هست؛ حیات رستاخیز.

باشد که در این ایام ظهور (Advent)، حتی در میان لحظات اندوه، سرشار از امید باشید. آمین.