روز 12 تقویم ظهور: آب زنده در غسل تعمید

سال‌هاست این کلیسا برای بسیاری خانه‌ای برای دعا و آرامش بوده، اما برای من معنای بسیار عمیق‌تری دارد؛ چون درست در همین مکان بود که تولدی تازه پیدا کردم.
من در این کلیسا تعمید شدم ، روزی که هنوز هم با تمام جزئیاتش در قلبم زنده است.

وقتی آن روز وارد کلیسا شدم،نور از میان شیشه‌های رنگارنگ بر دیوارها می‌تابید و فضا را مثل صفحه‌ای پر از امید روشن می‌کرد.
صدای آرام قدم‌هایم در سالن پیچید و حس می‌کردم که خداوند با من راه می‌رود، گویی برای لحظه‌ای خاص مرا فراخوانده است.
این سنگ های که درکلیسا می‌بینم، برای من یادآوری عجیبی هستند.
این سنگ‌ها فقط بخشی از ساختمان نیستند؛ به من یادآوری می‌کنند که چگونه این مکان با صبر، با ایمان و با دستان بسیاری ساخته شده ، همان‌طور که خداوند نیز دارد مرا، سنگ ‌به‌ سنگ، در ایمانم بنا می‌کند.

وقتی برای تعمید جلو رفتم، دیگر آن سکوت آرامِ صبح در قلبم موج می‌زد.

آب تعمید در ظرف کوچک نقره‌ای آرام گرفته بود؛ آبی ساده، اما حامل پیامی آسمانی.
وقتی کشیش دستش را برداشت و آب را آرام بر سرم ریخت، گرمایی لطیف در وجودم جریان پیدا کرد انگار خداوند داشت گرد و غبار گذشته را از روحم می‌شست و جانی تازه در من می‌دمید.

با ریختن آن چند قطره، احساس کردم که بارهای سنگین گذشته از شانه‌هایم برداشته می‌شود.
و وقتی سرم را بالا آوردم، نور از پنجره‌های رنگی بر صورتم افتاد و لحظه‌ای بود که فهمیدم:
من پذیرفته شده‌ام،
دوست داشته شده‌ام،
و از نو متولد شده‌ام.

از آن روز به بعد،هر بار که وارد کلیسا می‌شوم و سنگ‌های قدیمی دیوارها را لمس می‌کنم،یاد آن حقیقت در دلم بیدار می‌شود:
که خداوند مرا نیز به «سنگی زنده» تبدیل کرده اس سنگی که بخشی از بنای محبت او در این جهان است.

من آموخته‌ام که مأمورم تا در زندگی دیگران بنایی از امید بسازم، تا مثل همان دیوارهای محکم کلیسا، برای دل‌هایی که خسته‌اند پناهی باشم، و ثمره محبت مسیح را در رفتار و زندگی‌ام نشان بدهم.

و هر بار که به یاد آن قطرات آب می‌افتم، قلبم پر می‌شود از آرامشی که در روز تعمید بر من سایه افکند آرامشی که می‌دانم تا پایان روزهایم با من خواهد ماند.

جلال بر نام خداوند و آمین برای وجودش.