روز 18 تقویم ظهور : مسیح، همراه من در سفرم

امروز این تکه سنگ رو برداشتم؛ شاید ساده به نظر بیاد، اما برای من یادآور یه مسیر زندگی سخته، مخصوصاً مسیر مهاجرت؛ نه تنها برای من، که برای خیلی از آدم‌های شبیه من.

گاهی زندگی مثل یه رودخونه است؛ سختی‌ها مثل سنگ‌هایی می‌مونه که جلوی جریان آب قرار می‌گیره و مانع از حرکت آب می‌شه. ما فکر می‌کنیم این سنگ‌ها ما رو متوقف می‌کنند، اما رودخونه اینطوری عمل نمی‌کنه. رودخونه سعی می‌کنه از کنار سنگ مسیر رو باز کنه و شروع کنه دوباره به حرکت. به مرور زمان این سنگ رو می‌سابه و مسیر خودش رو به حالت عادی میاره و اون سنگ رو به یک نمای زیبا توی اون رودخونه، با اینکه اون سختی و یادگاری از دوران سخته، به یک نمای زیبا تبدیل می‌کنه.

برای ما خیلی‌ها مهاجرت سخته؛ درد تنهایی، بی‌قراری و لحظه‌هایی که فکر می‌کنیم دیگه نمی‌تونیم ادامه بدیم و به جلو بریم. اما واقعیت اینه که ما تنها نبودیم. مسیح خودش هم یک مهاجر بود و اولین بار به همراه خانواده به مصر مهاجرت کرد. ترس از زبان، ترس از محلی که دوست داشت؛ همه این ترس‌ها رو تجربه کرد مسیح، اما ادامه داد و مسیر بهتری رو باز کرد مسیح.

و در انتها مژده خوبی به ما داد، همون‌طور که توی یوحنا ۴:۱۴ می‌گه: «هر که از… می‌گه که هر که از آبی که من بدهم بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد.» یعنی اینکه حضور مسیح و این مسیر، همانند اون آبیه که تو اون رودخونه جریان داره و راه رو پیدا می‌کنه. و مسیح داره به ما می‌گه که نباید متوقف شیم و این سنگ‌ها نباید ما رو به کنترل خودشون در بیارن، بلکه بالعکس، ما باید مسیر رو پیدا کنیم.

ما می‌تونیم با قلب‌هامون، با کمک هم مسیر درست رو پیدا کنیم و این سنگ‌ها رو بسابونیم و مسیر درست رو جلو بریم. پس این سنگ امروز به من یادآوری می‌کنه که زندگی پر از این سنگ‌ها و سختی‌هاست و پایانی براش نیست و باید و باید و باید به راه با مسیح ادامه دهیم. باشد که مسیح یاور ما باشد. آمین.